Większość przodków przedstawionych w drzewach, które opracowałam, mieszkała w dawnym województwie wołyńskim, powiat Łuck, gmina Trościeniec, sołectwo Przebraże. W skład tego sołectwa wchodziły: kol.Przebraże, kol.Mosty, kol.Wydranka, kol.Chołopiny, kol.Zagajnik, i kol.Jóźwiny. W 1939r. sołtysem kol.Przebraże był Mieczysław Galla. Mieszkańcami Przebraża w ogromnej większości byli Polacy. Zamieszkiwali te ziemie już od XVII wieku. Była to drobna szlachta zagrodowa. Niektórzy z nich mieli herby szlacheckie i należeli do Związku Szlachty Zagrodowej. Szlachta owa sprowadzona była z centralnej Polski, głównie z Mazowsza, przez magnatów polskich, posiadających w tych stronach majątki, nadane im za rozmaite zasługi dla kraju. Drobni szlachcice pracowali w majątkach jako oficjaliści na podrzędnych stanowiskach. Rozbiory Polski oraz powstania listopadowe (1830-1831) i styczniowe (1863-1864) znacznie pogorszyły sytuację ludności polskiej na Wołyniu, który był wówczas pod zaborem rosyjskim. Polakom zabroniono kupowania ziemi, a zezwalano tylko na jej dzierżawę. Pozamykano Polskie szkoły i nastała era rusyfikacji. W czasie powstania w 1831r. na Wołyniu toczyły się walki korpusu generała Dwernickiego, rezultatem tego była konfiskata dóbr, oraz zamknięcie szkół polskich od sierpnia 1831r. Nastąpiły również kasaty klasztorów oraz zniesienie unii po 1839r. Po powstaniu 1863r. represje siągnęły szczytu. Konfiskowano pozostałe majątki polskie, wydano zakaz sprzedawania ziemi na Wołyniu Polakom. Zamknięto resztę klasztorów polskich oraz kościołów i zaczęto je przebudowywać na styl bizantyjski. W związku z wydanym przez rząd rosyjski w owym czasie zakazem osiedlania się Polaków, zaczęli napływać Niemcy i Czesi. Dopiero po roku 1918 życie kuturalne na Wołyniu zaczęło się ponownie odradzać. W sołectwie Przebraże powstały dwie szkoły powszechne, a w samym Przebrażu otwarto szkołe siedmioklasową.

Przebraże jako miejscowość zostało założone po 1864r. w wyniku uwłaszczenia chłopów przez carat kosztem parcelacji okolicznych polskich majątków ziemskich. Była to duża kolonia polska, która w 1938r. liczyła 200 zagród i 1150 mieszkańców narodowości polskiej.