Kolonia polska założona prwadopodobnie około roku 1792 przez Polaków z centralnej Polski. W kolonii żyło też kilka rodzin ukraińskich.

We wrześniu 1939r. przez kolonię przechodzili uciekinierzy z Polski centralnej. Spośród tych uciekinierów około 25 pozostało w kolonii. Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej w czerwcu 1941r. w kolonii znalazło schronienie kilkunastu żołnierzy sowieckich, którzy aalbo nie zdążyli ewakuować się z wojskiem, albo uciekli z niewoli. Liczna ich później zmieniała się, ponieważ jedni odchodzili inni przybywali. Jesienią 1941r. do kolonii przybyło 9 Polaków z innych miejscowości, którzy ukrywali się przed policją ukraińską oraz dwie rodziny z Kołek (7-osób).

10 lutego 1943r. ukraińscy policjanci z Kołek wspierani przez bulbowców, plądrowali kolonię, szukając nauczyciela i obcych ludzi w kolonii. Poszukiwani zdążyli się ukryć. Mieszkańcy byli bici kolbami karaninów. Po tym wydarzeniu ludność polska kolonii przygotowała kryjówki oraz uzbrajała się w narzędzia domowe i rolnicze. Została zorganizowana grupa konspiracyjna polegająca na czuwaniu i udzielaniu sobie wzajemnej pomocy w razie niebezpieczeństwa, głownie w celu ochrony kolonii przed represjami policji ukraińskiej.

15 marca 1943r. policjanci ukraińscy pod dwoództwem Niemców dokonali pacyfikacji kolonii. Zamordowano 180 mieszkańców, w tym 145 Polaków, 19 Ukraińców, 9 sowieckich jeńców, 7 Żydów. Cała wieś została spalona. Wsód zamordowanych był m.in. organizator konspiracji, nauczyciel Antoni Zaremba wraz z żoną i 6 dzieci oraz Władysław Sulikowski. Zagrody polskie zostały spalone. Polacy, którzy zdążyli uciec, lasami przedostali się do Kiwerc, Taraża, a później do Przebraża oraz Huty Stepańskiej. Częśc z nich potem trafiło na przymusowe roboty do Rzeszy.

8 kwietnia 1943r. Ukraińcy zamordowali Adama sulikowskiego, syna Antoniego, lat 58, męża Urszuli i ich syna Stanisława lat 20.

29 maja 1943r. Ukraińcy zamordowali Dominikę Sulikowską, lat 80, wdowę po Józefie i Janinę Sulikowską z Kownackich, lat 39.